ماه رجب ماه استغفار
برای بارش بی سابقه برف این نعمت الهی خدا را شکر می گوییم


تنها تغییری که دین مقدس اسلام در گاه شماری اعراب داد تغییر در مبدأ سال آنها بود که آن را از عام الفیل به هجرت رسول اکرم (ص) از مکه به مدینه تغییر داد. (جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام)
ماههای هجری قمری به ترتیب: حرم ، صفر، ربیع الاوّل ، ربیع الثّانى ، جمادى الاولى ، جمادى الثّانیه ، رجب ، شعبان ، رمضان ، شوّال ، ذی القعده و ذی الحجّه ؛ که هر یک دلیل خاصی برای نام گذاری داشته و یا حکایتی را به دنبال دارند . علت نام گذاری نام محرم برای اولین ماه قمری نیز این است که جنگ و نزاع در این ماه حرام است.
دلگیرم از زمانه بیا مهربان من
بر لب رسیده از غم ایّام، جان من
دنیا مرا به بند اسارت کشیده است
رنگ قفس شده همهی آسمان من
عمرم به سر شد و نشدم آنچه خواستی
باران شرم می چکد از دیدگان من
عشّاق را به رنج و بلا آزمودهاند
ای وای اگر «فراق» بود امتحان من
دستم بگیر تا نرود نوکرت ز دست
هجران تو ببین که بریده امان من
در عالم خیال شدم با تو همسفر
تعبیر شد اگر سحری، داستان من…
شبگرد فاطمه، شب جمعه برای تو
شبهای چارشنبهی هفته از آن من
«یک شب به خاطر سفر کربلای تو
یک شب به خاطر سفر جمکران من»
با خود ببر مرا سحر جمعه کربلا
تا تلّ زینبیه شوی روضه خوان من
با یک نگه برای دلم فتح باب کن
گردم فدائی تو، امام زمان من
یوسف رحیمی
ماه ذی الحجه از ماه های مقدس و شریف در نزد مسلمانان است. وقتی این ماه فرا می رسید مسلمانان اهتمام ویژه ای به عبادت داشتند به خصوص در دهه اول ماه ذی الحجه که در احادیث پیامبر(ص) بر فضیلت آن تاکید شده است. چنان که رسول ا... در حدیثی می فرمایند: «عمل خیر و عبادت در هیچ ایامی در نزد حق تعالی محبوب تر از دهه اول ذی الحجه نیست.». در بعضى از روایات آمده است، شب هاى دهگانه اى که قرآن در سوره «والفجر و لیال عشر» به آن سوگند یاد کرده است، شب هاى دهه اوّل این ماه شریف است (تفسیر قمى، جلد 2، صفحه 419) و این سوگند به خاطر عظمت آن است.
اول ماه ذیالحجه: روز ولادت حضرت ابراهیم خلیل (ع)، پیامبر بزرگ و بت شکن و بنا کننده خانه کعبه است.
همچنین بنا بر نقل «شیخ طوسی» این روز، روز ازدواج امیر مومنان علی (ع) و حضرت صدیقه کبری فاطمه زهرا (س) (در سال دوم هجری ) است.
روز هفتم ماه ذی الحجه: وفات امام محمد باقر (ع) ( در سال ۱۱۴) در چنین روزی واقع شده است.
روز هشتم ماه ذیالحجه: این روز را روز« ترویه» مینامند. «ترویه در لغت به معنای سیراب کردن، و آب ذخیره نمودن است». در سابق که در عرفات آب نبود، حجاج روز هشتم آب برای وقوف در عرفات در روز نهم از مکه با خود میبرند.
روز نهم ذی الحجه: روز عرفه است که روزی بسیار با فضیلت است و حاجیان آن روز را در صحرای عرفات به یاد خدا هستند، همچنین این روز مصادف است با سال روز شهادت حضرت مسلمبن عقیل (ع) در شهر کوفه ( در سال ۶۰ هجری قمری).
روز دهم ماه ذیالحجه: روز عید قربان است که از اعیاد مهم اسلامی است.
روز پانزدهم ماه ذیالحجه: در چنین روزی میلاد مسعود حضرت امام علی النقی (ع) در سال ۲۱۲ هجری قمری واقع شده است.
روز هیجدهم ماه ذی الحجه: روز عید سعید غدیر، عید ولایت و امامت، از اعیاد مهم اسلامی است. آن روز پیامبر گرامی اسلام (ص) به فرمان خداوند، علی (ع) را به امامت و جانشینی خود منصوب کرد. این واقعه در سال دهم هجری در سرزمین «خم» نزدیکی مکه کنار غدیر (برکه آبی) واقع شد. و لذا آن را عید «غدیر خم» مینامند. مرحوم «علامه امینی» در کتاب شریف «الغدیر» که در ۱۱ جلد نوشته شده است، روایات فراوانی را از طریق اهل سنت راجع به جریان غدیر خم، نقل میکند که جای تردیدی برای هیچ فرد با انصافی باقی نمیگذارد.
روز بیست و چهارم ماه ذی الحجه: روز «مباهله» است، روزی است که رسول خدا (ص) با نصارای نجران «مباهله» کرد، و پیش از آن که مباهله صورت گیرد مسیحیان نجران، پشیمان شده و از مباهله صرف نظر کردند. این جریان در سال دهم هجری واقع شده است. ( داستان آن را در ذیل اعمال روز مباهله شرح خواهیم داد).
همچنین در این روز حضرت امیرالمومنین علی (ع) در حال رکوع انگشتر خود را به سائل داد و آیه (انما ولیکم الله و رسوله) در همین رابطه نازل شد.
روز بیست و پنجم ماه ذی الحجه: روز نزول سوره «هل اتی» است. پس از آن که حضرت علی (ع) حضرت فاطمه (ع)، امام حسن (ع) و امام حسین (ع) و جناب فضه، برای ادای نذر خویش که برای شفای امام حسن و امام حسین (ع) کرده بودند، سه روز روزه گرفتند و در روز اول غذای افطار خود را به مسکین دادند و با آب افطار کردند و در روز دوم به یتیم و روز سوم به اسیر دادند این سوره در مدح آنان نازل شد

فرهاد و هوشنگ هر دو بیمار یک آسایشگاه روانى بودند. یکروز همینطور که در کنار استخر قدم مى زدند فرهاد ناگهان خود را به قسمت عمیق استخر انداخت و به زیر آب فرو رفت. هوشنگ فوراً به داخل استخر پرید و خود را در کف استخر به فرهاد رساند و او را از آب بیرون کشید. وقتى دکتر آسایشگاه از این اقدام قهرمانانه هوشنگ آگاه شد، تصمیم گرفت که او را از آسایشگاه مرخص کند. هوشنگ را صدا زد و به او گفت: من یک خبر خوب و یک خبر بد برایت دارم. خبر خوب این است که مى توانى از آسایشگاه بیرون بروى، زیرا با پریدن در استخر و نجات دادن جان یک بیمار دیگر، قابلیت عقلانى خود را براى واکنش نشان دادن به بحرانها نشان دادى و من به این نتیجه رسیدم که این عمل تو نشانه وجود اراده و تصمیم در توست. و اما خبر بد این که بیمارى که تو از غرق شدن نجاتش دادى بلافاصله بعد از این که از استخر بیرون آمد خود را با کمر بند حولة حمامش دار زده است و متاسفانه وقتى که ما خبر شدیم او مرده بود. هوشنگ که به دقت به صحبتهاى دکتر گوش مى کرد گفت: او خودش را دار نزد. من آویزونش کردم تا خشک بشه... حالا من کى مى تونم برم خونهمون ؟
شاگرد:
استاد، چکار کنم که خواب امام زمان رو ببینم؟
پیر مغان :
شب یک غذای شور بخور. آب نخور و بخواب. شاگرد دستور پیر رو اجرا کرد و برگشت.
شاگرد:
استاد دائم خواب آب میدیدم! خواب دیدم بر لب چاهی دارم آب مینوشم. کنار لوله آبی در حال خوردن آب هستم! در ساحل رودخانهای مشغول…. گفت اینا رو خواب دیدم!
پیر مغان فرمود:
تشنه آب بودی خواب آب دیدی؛ تشنه امام زمان بشو تا خواب امام زمان ببینی





|
سين يكم، سنجد:
سنجد نشانهی سنجيده عمل كردن و خردورزی است، میگويند اول چيزی كه خداوند خلق نمود عقل بود. شايد كمتر ملتی را بيابيد كه به اندازهی ايران در سابقهی حكمتهای خود تاكيد بر خردوزی داشته باشند.
|
![]() |
|
سين دوم، سيب:
سيب ميوهی سلامتی است و مشهور به ميوهی بهشتی است، در احاديث ما آمده است "خوردن سيب شما را از پزشك بینياز میكند". اين موضوع در ادبيات جهانی هم جايگاه مناسبی دارد.
|
![]() |
|
سين سوم، سبزه:
سبزه نشان طبيعت و نشان طراوت، سادگي و ايثار است. درخت سبز آفتاب را تحمل كرده و سايهی خود را به بشر تقديم میكند. سبزه و به طور كلی گياهان، مايهی دوام حيات موجودات هستند.
|
![]() |
|
سين چهارم، سمنو:
سمنو سمبل قدرت و شجاعت است. سمنو را غذای مرد آفرين میگفتند. اين غذا از جوانهی گندم درست میشود و تمام حكمت آن نيز در همين است.
|
![]() |
|
سين پنجم، سير:
در مورد سير حكمتهای بسيار متفاوتی نقل شده است، هرچند امروزه برخي سير را دوست ندارند اما فوايد اين خوراكی در كنترل و مهار امراض و بيماریها از لحاظ علم پزشكی بر كسی پوشيده نيست. برخی سير را در سفرهی هفتسين نشان كرامت میدانند. برخی سير را به نشان گندزدايی و پاكيزگی محيط زيست در سفره قرار میدهند اما در اکثر فرهنگهای ايرانيان، برای سیر نقش محافظتکننده از شر قائل بودند و از سير به عنوان نگهبان سفره ياد كرده اند.
|
![]() |
|
سين ششم، سركه:
سركه نشان از جوش و خروش است. طبيعت اسيدی سركه در خاك را همگان ديدهاند و از اين رو برای ياد دادن پذيرش ناملايمات بر سفره میگذارند. در ادبيات ما هم آمده است كه سركهفشانی كردن برای خاموش كردن آتش خشم است.
|
![]() |
|
سين هفتم، سكه:
در آداب نوروزی، سكه نشان ثروت و دارايی است. لحظهی تحويل سال فرصت مناسبی است برای طلب رزق و روزی حلال از خداوند.
|
![]() |













چهره بين المللي تبديل مي شود. کتاب های او جزء برترین کتابهای فانتزی جهان در جشنواره دانمارک و نقاط مختلف دنیا مطرح است. وي با مطالعه و تحقيق در تاريخ ايران آنها را به زبان داستان بازنويسي مي كند. آرين داراي مدرك كارشناسي ارشد در رشته سينماست.بر اساس زندگي اشو زرتشت، "غوغاي خموش"، "بازينامهي كيخسرو" و رمان "کابوس باغ سیاه".

آرمان آرین با آفرینش اثر سه گانهٔ "پارسیان و من" به دنیای خیال پردازی معرفی شد. "پارسیان و من" نام رمانی است در سه جلد که بیان کننده افسانه و اسطوره و تاریخ ایران است. جلد نخست این کتاب با نام "کاخ اژدها" داستان آژی دهاک ماردوش (ضحاک) است. جلد دوم با نام "راز کوه پرنده" بیان کننده پهلوانیهای رستم و شرح هفت خوان او در قالب رمانی جذاب است و قسمت سوم هم با نام "رستاخیز فرا میرسد" داستان کوروش را در بر دارد. آرین برای نوشتن این سه گانه از شاهنامه فردوسی و متون کهن ایرانی الهام گرفته است.


هوشنگ مرادیکرمانی
هوشنگ مرادیکرمانی، نویسنده کرمانی است که داستانهای او در عرصه کودک و نوجوان مشهور است. او نویسندگی را از سالهای پایانی دهه 40 آغاز کرد و سال 1353 با انتشار داستان «قصههای مجید» تبدیل به نویسندهای مشهور شد و این اثر جایزه مخصوص «کتاب برگزیده سال ۱۳۶۴» را از آن او کرد. اما اولین جایزه نویسندگیاش به خاطر «بچههای قالیبافخانه» بود که سال ۱۳۵۹ جایزه شورای کتاب کودک و جایزه جهانی اندرسن را در سال ۱۹۸۶ به او اختصاص داد.
این داستان، سرگذشت کودکانی را بیان میکند که به خاطر وضع نابسامان زندگی خانواده مجبور بودند، در سنین کودکی به قالیبافخانهها بروند و در بدترین شرایط به کار بپردازند. آثار او به زبانهای آلمانی، انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی، هلندی، عربی، ارمنی و هندی ترجمه شده اما اولین اثری که از او به زبان انگلیسی ترجمه شد، داستان سماور از قصههای مجید بود که برای یونیسف فرستاده شد. او تاکنون دوبار در سالهای ۱۹۸۶ و۱۹۹۲ جایزه هانس کریستین اندرسن را از آن خود کرده است.

اعضای کودک و نوجوان در ماه پاییز برای موضوع های مختلف (بازگشایی مدارس، هفته کتاب، شهادت امام حسین
علیه السلام، پیاده روی اربعین و شب یلدا)متناسب با مناسبتهای ماه مهر، آبان و آذر نقاشی کشیدند.




زندگینامه: داوود امیریان متولد ۱۳۴۹ كرمان است و تا كنون ۲۶ عنوان كتاب منتشر شده در كارنامه اش دارد كه جوایز متعددى را هم نصیب نویسنده اش كرده است.
امیریان فعالیت نویسندگى خود را از سال ۶۹ با نوشتن خاطراتش از جبهه آغاز كرد و در حال حاضر در چند حوزه خاطره نویسى، ادبیات كودك و نوجوان، رمان ، طنز ، زندگینامه داستانى شهدا و فیلمنامه نویسى قلم مى زند. از جمله فیلم هایى كه نوشته و به مرحله تولید رسیده و بر پرده سینما ها به نمایش درآمده، فیلم سینمایى «آخرین نبرد» به كارگردانى حمید بهمنى و «بهشت منتظر مى ماند» به كارگردانى محمدرضا آهنج است.
«فرزندان ایرانیم»، «رفاقت به سبك تانك» و «دوستان خدا حافظى نمى كنند»، «داستان بهنام »، «داستان مریم»، «تولد یك پروانه» و «جام جهانى در جوادیه» از جمله معروف ترین آثار داستانى این نویسنده است كه تاكنون چهار دوره جایزه كتاب سال، ادبیات دفاع مقدس ، كانون پرورش فكرى كودكان و نوجوانان و ده ها جایزه دیگر را نصیب نویسنده اش كرده است .
از دیگر آثار امیریان میتوان به «آخرین گلوله صیاد» زندگینامه داستانی شهید صیاد شیرازی و «داستان مریم» زندگینامه داستانی شهید مریم فرهانیان اشاره كرد.
آثار:
فرمانده من ، خداحافظ کرخه ، عقاب کویر ، بلوچ گریه نمی کند ، بهشت برای تو ، ایرج خسته است ، یک آسمان منور ، مین نخودی ، تندرهای ابابیل ، آخرین سوار سر نوشت ، آقای شهردار ، داستان بهنام ، فرزندان ایرانیم ، مرد ، تولد یک پروانه ، رفاقت به سبک تانک ، لحظه جدایی من ، آخرین گلوله سرخای ، مترسک مزرعه آتشین ، دوستان خداحافظی نمی کنند ، جام جهانی در جوادیه ، سلحشوران امیر خیز .

اربعین در لغت به معنای چهلم است.
بیستم صفر ۶۱ هجری قمری، چهلمین روز کشته شدن حسین بن علی(ع) فرزند علی بن ابی طالب(ع) و فاطمه زهرا(س)، امام سوم شیعیان و طبق نظر شیخ مفید و شیخ طوسی، زمان بازگشت اهل حرم حضرت از شام (دمشق) به مدینه است. همچنین بنا بر نقل ایشان، جابر بن عبدالله انصاری صحابی برجسته محمد به عنوان نخستین زائر حسین بن علی(ع)، یا لااقل از نخستین زائران او، در این روز وارد کربلا شده و زیارت اربعین را بجا آورده است. ابراهیم آیتی نیز مینویسد: «جابر بن عبدالله انصاری بیستم ماه صفر، درست چهل روز بعد از شهادت امام وارد کربلا شد و سنت زیارت اربعین امام به دست او تأسیس گردید». بر این اساس «از همان آغاز که تاریخش معلوم نیست، شیعیان به حرمت آن حضرت، زیارت اربعین میخواندهاند.» زیارت اربعین تنها درباره حسین بن علی(ع) وارد شده و هیچ پیشینه ای را نمی توان برای اربعین و اعمال مربوط به این روز تا پیش از حادثه عاشورا تصدیق کرد و این ویژگی و امتیاز، تنها برای حسین بن علی(ع) دانسته شده است

"به جای کتاب در کیفش سنگ می گذاشت، کودکی که مدرسه اش بیت المقدس بود"
"ماه را هم یک تکه سنگ می دید، خانه اش سقف نداشت"
"به مقاومت خود ادامه دهید، دل تمام آدم ها سنگ است"